نقد فیلم «بلندی های بادگیر»؛ ابتذال زیر نقاب زیبایی

تحلیلی بر اقتباس جنجالی امرالد فنل از شاهکار امیلی برونته

در این مقاله، به نقد فیلم «بلندی های بادگیر» به کارگردانی امرالد فنل می پردازیم که اقتباس پرزرق و برق اما بحث برانگیزی از رمان مشهور امیلی برونته است. این اثر نه تنها از متن اصلی فاصله گرفته، بلکه ضعف های داستان پردازی و اجراهای بازیگران اصلی اش را نیز آشکار می کند. با وجود نقاط ضعف متعدد، جنبه های بصری فیلم همچنان ارزش توجه دارد.

امرالد فنل و انتخاب مسیر جنجالی

امرالد فنل که با فیلم «زن جوان آتیه دار» نام خود را بر سر زبان ها انداخت، با اقتباس از «بلندی های بادگیر» مسیر متفاوتی را طی کرده است. این بار نه خبری از دغدغه های فمنیستی است و نه پرداخت های جدی اجتماعی. در عوض، وی تصمیم گرفته داستان عاشقانه کلاسیک برونته را با نگاهی سطحی و جنجال برانگیز بازآفرینی کند. از انتخاب بازیگران گرفته تا کمپین های تبلیغاتی، همگی نشان دهنده تلاش او برای ایجاد سر و صدا در فضای سینما است.

فاصله داستان و شخصیت پردازی فیلم با کتاب اصلی

در نسخه سینمایی «بلندی های بادگیر»، مخاطب با شخصیت هایی مواجه می شود که تنها نام هایشان شباهتی به کاراکترهای خلق شده توسط امیلی برونته دارند. کاترین و هیث کلیف، که در کتاب رابطه ای پیچیده و پر از لایه های روان شناختی دارند، در این فیلم به شخصیت هایی سطحی تبدیل شده اند. همچنین بخش هایی از داستان دچار تغییرات اساسی شده و جزئیات مهمی از متن اصلی حذف گشته اند. این تغییرات موجب شده تا روایت فیلم نه تنها نتواند به عمق داستان کتاب نزدیک شود، بلکه مخاطب را عاصی کند.

زیبایی بصری؛ نقطه قوت گمشده

یکی از نقاط برجسته فیلم، توجه قابل توجه به زیبایی های بصری است. لاینس سندگرن به عنوان فیلمبردار، موفق شده فضای طبیعت طوفانی و رازآلود بلندی های بادگیر را به زیبایی به تصویر بکشد. طراحی لباس و دکور نیز جلوه ای خیره کننده به فیلم داده اند، اما این جذابیت های بصری نمی توانند ضعف های عمده فیلمنامه و شخصیت پردازی را جبران کنند. اثر هنری فنل بیشتر به نمایشگاهی از چشم اندازهای بصری تبدیل شده است تا یک اقتباس ادبی قدرتمند.

انتخاب های بازیگری و واکنش ها

انتخاب بازیگران اصلی فیلم، مارگو رابی و جیکوب الوردی، یکی از بزرگ ترین نقاط ضعف این اثر بوده است. رابی به دلیل ظاهر و جایگاه پسا-باربی خود، تناسبی با شخصیت کاترین ندارد و انتخاب الوردی برای نقش هیث کلیف نیز با انتقادات گسترده همراه بوده است. این دو نه تنها به لحاظ ظاهری بلکه در ایجاد شیمی واقعی میان شخصیت هایشان نیز ناکام مانده اند. انتخاب بازیگران جوان تر برای بخش های ابتدایی داستان بسیار مؤثرتر بوده و گویی با فهم بیشتری به نقش هایشان جان بخشیده اند.

امرالد فنل؛ کارگردانی جنجال محور یا هنرآفرینی پوچ؟

فنل با ارائه اقتباسی که فاصله ای شدید با متن اصلی دارد، بیش از آن که تلاش کند اثری جدی خلق کند، به دنبال جنجال سازی است. موسیقی متن چارلی اکس سی اکس، کمپین های تبلیغاتی تحریک آمیز، و پوسترهایی که حتی خود فیلم را به سخره می گیرند، جملگی نشان از رویکردی دارند که بیشتر از هنر، به جنبه های تجاری و جذابیت رسانه ای اهمیت می دهد. در نتیجه، «بلندی های بادگیر» اثری است که بیش از هر چیز برای جلب توجه ساخته شده است و از معیارهای یک اقتباس ادبی فاصله دارد.